Mijn naam is René Bos, geboren 29 januari 1954 te Haarlem. Na in 1972 het HBS-B diploma te hebben behaald, ben ik naar Groningen getogen om daar op de Rijks Universiteit tandheelkunde te studeren. In 1979 heb ik de opleiding voltooid.

Toentertijd ( en nu weer) was er een groot gebrek aan tandartsen in diverse Nederlandse regio’s. Onder andere stond er bij Kerkrade op de kaart een rode stip. Men had daar dringend behoefte aan tandartsen. Eind 1979 startte ik daar een praktijk tot aan 1992. Na een verblijf van 5 jaar in Duitsland keerde ik weer terug naar Nederland.

Vanaf het jaar 2000 ben ik werkzaam als tandarts-medewerker in een praktijk in Nederweert.

In Kerkrade begint eigenlijk mijn “kunstenaarsbewustzijn” zich te ontwikkelen. Op een gegeven ogenblik sta ik in de garage. Mijn blik valt op het raam en zie een zonnestraal binnenkomen. Deze zonnestraal treft een leeg omhulsel van piepschuim, dat afkomstig is van een bescherming van een gekochte videorecorder. Dat omhulsel bestaat uit meerdere ruimtes. U kent dat vast wel. De zonnestraal zorgt voor een voor mij ongekend spel van schaduwen. Op dat moment krijg ik de ingeving dit te vereeuwigen. Het resultaat is een acrlyl schilderijtje in zwart-wit. Daarna volgen nog meer van deze uitingen, waarbij het spelen met schaduwen en vormen de hoofdmoot zijn. Jaren van inactiviteit en activeit volgen elkaar op, waarbij het abstracte voor mij de uitingsvorm is.

In mijn hart wilde ik eigenlijk toch een andere kant op. Er was echter één groot opstakel. Ik was en ben kleurenblind (rood-groen). Tevens was er onvoldoende motivatie aanwezig om cursussen te volgen die jaren zouden duren. Begin 2004 viel mijn oog per ongeluk tijdens het ‘zappen’ op een televisieprogramma, waarin een kunstenaar in korte tijd een compleet schilderij tevoorschijn toverde. Ik schonk er maar half de aandacht aan eigenlijk. Wel bleef zijn idee en methode van schilderen in mijn hoofd achter. Tijdens een ‘creabeurs’ in het MECC ( ik wist vantevoren dat daar iemand zou staan die de Bob Ross methode demonstreerde) gebeurde het. Samen met mijn vrouw en zoon liepen wij de beurs af en zagen de stand. Je kon aan een kleine workshop deelnemen. Op dat moment durfde ik niet deel te nemen. We liepen nog een stukje verder en mijn zoon wilde graag aan een mozaiëk workshop meedoen. Op aandringen van mijn vrouw zijn we toch terug gelopen en hebben samen die workshop gedaan. Direct was ik verkocht en zag voor mij de mogelijkheid verder te komen met een lang gekoesterde wens: landschappen schilderen, ondanks mijn kleurenblindheid. Ik kocht een 3 uur durende instructievideo van Bob Ross en begon op kleine kartonnen doekjes boompjes, water en bergen te schilderen. Al snel had ik hier niet voldoende aan en dit resulteerde in een gedownload filmbestand van ca. 250 Bob Ross filmpjes. De doeken werden allengs steeds groter, omdat je je op die grote doeken helemaal kunt uitleven en fantastische landschappen kunt creëren. Zelfs deze kennis bleek voor mij onvoldoende. Ik wilde echt meer weten van mensen die in de schaduw van Bob Ross stonden en de techniek goed beheersten. Het ging daarbij in eerste instantie alleen om de techniek beter te leren kennen. De enige optie was: je opgeven voor een cursus bij de Bob Ross Europe company in Roermond. Het programma bestond uit 3 levels, elk een week fulltime. Na die drie levels verkreeg je tevens het officiële Bob Ross instructeurschap. De instructeurs tijdens die levels zijn alle Amerikanen die inderdaad vlak bij Bob hebben gestaan.

Eind januari van dit jaar (2007) heb ik het instructeurschap mogen ontvangen (CRI=Certified Bob Ross Instructor Landscapes) en hoop ik tevens dat ik mensen deel kan laten nemen en ervaren  in wat voor menigeen “The Joy of Painting “ is. Met een beetje inspanning en tevens ontspanning kunt ook u snel tot mooie resultaten komen, zelfs als u nog nooit een kwast in de hand hebt gehad.

De uit de hand gelopen hobby heeft geresulteerd in een expositie in het St.Jans Gasthuis in Weert van 28-2-2007 tot 30-5-2007. De werken tonen bijna alle methodes en mogelijkheden, die Bob Ross heeft ontwikkeld. Helaas leeft deze grote mensenvriend niet meer. Schilderen alleen heeft zijn idee niet verder gebracht. Zijn manier van optreden en omgang met mensen en deze schildertechniek hebben anderen ertoe gebracht dit wereldwijd te verbreiden en toe te passen.